خارک برحی؛ زرد، مرواریدی و شیرین

خارک برحی؛ زرد، مرواریدی و شیرین

بعد از حاج‌باقری، برحی یکی از خارک‌های شناخته‌شده و فراوان آب‌پخش است؛ خارکی که ظاهر و طعمش با بسیاری از ارقام دیگر تفاوت دارد.

خارک برحی زرد، کوچک و گرد است و ظاهرش حالت مرواریدی دارد. اما جذابیت برحی فقط به ظاهرش محدود نمی‌شود؛ این خارک شیرین و خوش‌خوراک است و همین شیرینی، آن را به یکی از خارک‌های محبوب منطقه تبدیل کرده است.

در واقع، اگر حاج‌باقری را با درشتی و ظاهر چشمگیرش بشناسیم، برحی را می‌توان با دانه‌های زرد و مرواریدمانند و شیرینی دلچسبش به یاد آورد.

خارک بریمی؛ دورنگ و شیرین

بعد از حاج‌باقری و برحی، بریمی هم از خارک‌های شناخته‌شده و محبوب آب‌پخش است.

خارک بریمی ظاهر متفاوتی دارد؛ زرد و قرمز است و معمولاً سر و ته آن رنگ قرمزتری دارد و بخش میانی زردتر دیده می‌شود.

این خارک شیرین و خوش‌خوراک است و یکی از ویژگی‌های جالب بریمی این است که برخلاف بعضی ارقام، جذابیتش فقط به مرحله خرمای رسیده محدود نمی‌شود؛ خارک، رطب و خرمای بریمی هر سه قابل توجه‌اند.

بریمی در مرحله رطب نیز شیرین و عسلی و کش‌دار می‌شود و در مرحله خرمای رسیده، بافت کش‌دار و حالت خاصی پیدا می‌کند که دلیل بخشی از شهرت آن است.

خارک محبوبی؛ سرخ و شیرین

محبوبی نیز از خارک‌های سرخ‌رنگ و شیرین منطقه است.

رنگ سرخ و طعم شیرین آن باعث شده خارک محبوبی هم در میان ارقام خوراکی این مرحله جای خودش را داشته باشد.

خارک شیخالی؛ سرخ با کمی گسی

خارک شیخالی هم سرخ‌رنگ است، اما شیرینی آن به اندازه حاج‌باقری، برحی یا بریمی نیست و کمی گسی در طعم آن احساس می‌شود.

همین تفاوت‌ها نشان می‌دهد که حتی میان خارک‌های سرخ‌رنگ هم نمی‌توان یک طعم مشخص برای همه ارقام در نظر گرفت.